Op het moment dat ik de discussie aanslinger, realiseer ik me dat ik me op glad ijs begeef. Hoe leg ik mijn lieve zus nou uit wat ik bedoel als ik zeg dat het onderwijs in Nederland zoveel potentieel laat liggen. Met enthousiasme en liefde voor 'haar kinderen' is zij namelijk dagelijks binnen dit systeem aan het werk. En 'haar kinderen' hebben geluk, zij is een juf die de gave heeft om over de grenzen van het systeem te kijken. Het lukt me dan ook niet zo goed om over te brengen wat ik precies bedoel. Een week later krijg ik hulp uit onverwachte hoek.

Metafoor

We spreken af ergens ver weg van alle drukte. Heerlijk wat mij betreft maar omdat ik het niet goed kan vinden, dwaal ik wat door het typisch Nederlandse landschap. Het waait flink, het is koud en dat maakt het buiten alleen maar mooier. Op het moment dat ik twijfel of ik wel bij de juiste plek geparkeerd heb, komt er vanuit mijn rechterooghoek een man uit de boerderij gelopen. Zwaaiend roept hij dat ik het gevonden heb. Het is Bas Westerweel.

De koffie die hij maakt is sterk, zacht en op de juiste temperatuur. 'Zal dit een metafoor zijn voor de man die tegenover me zit?' denk ik nog. En dan begint Bas te praten; snel, veel en met een ongekende bevlogenheid praat hij over de wereld om zich heen. Hij verwondert, bewondert en verbaast zich over het leven. Over zijn eigen leven en over het leven dat wij als maatschappij aan onze kinderen geven.

Bijzonder leven

Hij heeft een bijzonder leven zegt hij. Van kinds af aan heeft hij zijn eigen leven geleefd en dat probeert hij nog steeds te doen. Zijn geluk is dat hij altijd in staat is geweest om zelf te creëren. Een typisch middelste kind, als vanzelfsprekend ging de aandacht naar zijn oudste en jongste broer en Bas fietste er een beetje doorheen.

'Gelukkig ben ik in heel veel vrijheid opgevoed', vertelt hij. 'We mochten zelf uitvinden wat we wel en niet wilden en we kregen het vertrouwen van onze ouders. Voor mij pakte dat heel goed uit. Als kind al creëerde ik mijn eigen wereld, ik deed toen al wat ik leuk vond en ik merkte dat dat me goed afging. Zo zette ik een bandje op poten met jongens die veel ouder waren dan ik maar ik was degene die de boel regelde.'
'Alles wat ik doe', gaat Bas verder, probeer ik zoveel mogelijk te doen omdat ik het leuk vind. Er zit geen plan achter of een structuur. Daardoor lijkt het dat dingen op mijn pad komen en voor een deel is dat ook waar. Maar blijkbaar weet ik ook de juiste snaar te raken waardoor anderen ook in beweging komen.'

Erkenning

'Vroeger wilde ik nog weleens pleasen, ik wilde het goed doen, erkend worden in wie ik was. Dan zei ik liever ja dan nee. Tegenwoordig heb ik daar gelukkig wat minder last van. Ik merk dat ik rustiger word, minder stuiterend en vanuit deze rust voel ik intuïtief aan wat ik moet doen. Al vind ik het nog steeds moeilijk om goed te timen, lacht Bas. Het liefst doe ik alles in de 8e versnelling. Gelukkig zijn er dan mensen om me heen die me laten zien dat het gas loslaten soms veel effectiever is. '

'Waar het mij eigenlijk om gaat, vertelt hij verder, is dat er aandacht is voor elkaar. Vooral voor onze kinderen. We laten onze kinderen zo weinig zien waar het daadwerkelijk allemaal om draait. Ik ken geen één kind dat ervan droomt om een Jaguar voor de deur te hebben. Kinderen dromen wel van avontuur, zelfbeschikking, erkenning, liefde en veiligheid maar we leren ze al zo jong om dat te vertalen naar materie. Hartstikke zonde vind ik dat. Helemaal omdat onze maatschappij zo ingesteld is op beperkingen. Op wat je niet kan of wat je niet hebt of wat je niet wilt of wat je niet weet.'

CITO

'En in het verlengde daarvan, word ik echt verdrietig van ons schoolsysteem', zegt Bas.

'Als ik kinderen van 13 jaar hoor zeggen dat ze dom zijn omdat ze een slechte CITO score gehaald hebben, wordt pijnlijk duidelijk dat we de plank volledig misslaan. Maar zo sturen we blijkbaar mensen de maatschappij in. Daardoor gaat er veel vreugde en dus ook talent verloren. Dat vind ik niet alleen heel erg maar ook heel erg dom.' Tuurlijk moeten we onze kinderen vaardigheden aanleren maar omdat we zo de nadruk leggen op het maken van fouten is het maken van geen fouten een doel op zich geworden. Logisch toch dat dat groei enorm afremt!'

'Het lukt ons in veel gevallen niet eens om onze kinderen een leuke dag op school te bezorgen. En hoe vaak vragen wij aan kinderen, hoe het met ze gaat? Door aandacht groeit alles maar als kinderen met 30 jongens en meisjes in de klas zitten, kan een juf of meester toch geen aandacht voor ze hebben. Dat ligt in de meeste gevallen niet aan die juf of meester, dat ligt aan het systeem!'

Dat is het verhaal dat Bas aan de wereld te vertellen heeft. Wat me raakt in zijn manier van doen is niet alleen zijn bevlogenheid en zijn wil om de wereld een beetje beter te maken. Zijn oog voor diegene die tegenover hem zit is doeltreffend en met zorg omringd. Dat maakt hem een 'mensen- mens', mensen boeien hem, mensen laten zijn ogen twinkelen.

In de auto op weg naar huis vraag ik me af wat is het toch dat deze man die zo puur en oprecht in het leven staat zo goed heeft weten te gedijen in de wereld van radio, televisie en musical? Misschien zit de kracht in de schijnbare tegenstelling maar eigenlijk durf ik het niet te zeggen.

Tekst: Abbey Aarts
Foto's: Frans Kanters

Terug..